Bituls skokra benvargs hreggjar á sér stað

Blóð-Þorsteinn eystri

Bróðir, var þat þín hǫnd

Eftir bjartlogar hróts hreggs kveikja ógnarstríðan úlf storðar í grasinu

Eigi hefr á augu, unnskíðs komit síðan

Ek býð þik velkominn

Ek sá halr at Hóars veðri hǫsvan serk Hrísgrísnis bar

Ek sé framtíð í ísa broti

Ek sneri aftr til golfhǫlkvis fleygra sárelda heiftar

Er faðir kulda ok myrkrs hopar fyrir endalausum vegi Ránar

Er hin gullna stjarna skýjar slóðar rennr rauð

Fjǫrbann var mér alltaf við hlið

Fornjóts synir ljótir at Haddingja lands lynláðum

Frá þǫgn Rauma grund hefr þessi ætt komit

Fregit hefk satt

Friggjar faðmbyggvir er mér falinn

Fyrsta fǫnnin fellr úr hátunnu regns

Gamalt ríki faðmar þá grænu ok svǫrtu hringi lífs ok aldrslita

Gylðis kind hefr aldri dvalisk á einum stað

Haka kleifir berja ok brjóta við enda langrar ferðar sinnar

Haldi oss frá eldi, eilífr skapa deilir

Heiftum skal mána kveðja

Heljarkviða I: Á helvegi

Heljarkviða II: Helgrindr brotnar

Hrafns þáttr réttláta

Hvers viðar bani

Hvítir hjǫrvar Heimdalls aldraðra fjallgylða

Ísa brots blómin milli hnignunar Marnars barna

Kastar heljar brenna fjarri ofan Ǫnundarfirðinum

Knǫrr siglandi birtisk á löngu bláu yfirborði

Líf á milli hveinandi bloðkerta

Lifðu með öðrum, með þínum eigin

Máni, bróðir Sólar ok Mundilfara

Margt breytist fyrir orð völvanna

Mjǫk erum tregt tungu

Morðbál á flugi ok klofin mundriða hjól

Morgunn í grárri vindhjálmars þoku við Berufjörð

Nauð greyprs élreka

Norðsæta gætis, herforingja Ormsins langa

Nú er lengstu miskunndir dalreyðar ná hátindi

Ofsaveðrsgnýr ber auma bústaði

Samkoma um sumar var sett á Þingeyri

Sem járnklær nætr dragask nærri

Sem lengsk vánar lopts ljósgimu hvarfs dregr nærri

Siðar heilags brá sólar ljósi

Stǫng óð gylld fyr gǫngum ræfi

Stormr, hvítundit grand grundar gjálfrs

Sundvǫrpuðir ok áraþytr

Svá lengi sem Sutrs ætt ok ásmegir aðhafask

Tími er kominn at kveða fyrir þér

Úlfs veðrit er ið CMXCIX

Um nætr reika skepnr

Um nóttu, mér dreymir þursa þjóðar sjǫt brennandi

Vandar jǫtunn reisti fiska upp af vǫtnum

Velkomin í lífið, ávarpar maðr sjálfan sig

Við fundum nýtt heimili, langt burtu í vestrinu

Þat er stormr ok bláköld vatnssmíðin litar regna borg

Þeir heilags dóms hirðar

Þórsdrápa I

Þórsdrápa II